نقدی بر تکنولوژی کریستالی

تاریخ انتشار : ۱۳۹۵/۱۰/۲۲

سیلیکات ها در طبیعت به وفور یافت می شوند و بیشترین درصد وزنی مواد معدنی موجود در پوسته زمین را بخود اختصاص می دهند. این ها ترکیباتی شامل سیلیکون، اکسیژن و یک فلز اکسید شده یا به اشکال دیگر هستند. آن ها بر پایه سیلیکات های پتاسیم و سدیم هستند. مواد سیلیکاتی به دلیل حلالیت در آب به عنوان عامل ضد آب کننده بتن استفاده می شوند.

ایده کلی در بهترین حالت بدین شرح است:

سیلیکات های محلول در آب با بعضی اجزای خاص که به طور معمول در بتن موجود هستند و به آن ها هیدروکسید گفته می شود، مخصوصاً ترکیبات کلسیم محلول یا قلیا های آزاد و استفاده نشده، تماس پپیدا کرده و واکنش می دهد. این واکنش ها رسوب یا ژل های نا محلول در آب تشکیل می دهد. به بیان ساده و قابل توضیح، سیلیکات سدیم با آب مخلوط شده و سپس روی سطح اسلب بتنی اعمال می شود. سیلیکات ها درون سطح نفوذ می کنند، با مواد قلیایی موجود در بتن واکنش می دهند و یک ساختار شبکه ای ژله ای تشکیل می دهند. این امر در تئوری موجب کاهش تخلخل بتن می گردد. این امر موجب کاهش نفوذ رطوبت می گردد.

برخی از مشتریان